Ga er maar eens goed voorzitten dames en heren, pak wat eten... wat te drinken... maak nog even een toilet-stop en begin aan het verhaal. We zullen het (tegen beter weten in) proberen zo kort mogelijk te formuleren...

Oke we zijn de rotste niet, voor diegene die geen eten, drinken een goede stoel of toilet-stop kunnen maken, hierbij de korte versie van het verhaal: Stefan en Carleen in Australie - Mitsubishi Magna Executive 4 cylinder red colored black tinted windows double exhaust and two window swappers – op naar de outback – REGEN – Floodways? – Ahhh Floodways! – motor zonder diploma – Kings Canyon – Uluru – Dingo – Olga’s –20 meter Off Road – Kangoeroe’s?, Kamelen! – Strand – 19 liter olie (onder de auto) – Auto start niet – ow toch wel – Snel weg – Toch maar even slapen – Dus auto uit (FOUT) – Wakker worden – Nog meer olie (onder de auto – Geen bereik – Geen ANWB – Geen gereedschap – Lieve mensen die helpen – 40 km teruggesleept – oliefilter kapot – wachten op een nieuwe oliefilter – is de korte versie nou lang aan het worden?? – Wauw een road train – om gebouwde bus als huis?! – Nieuwe oliefilter werkt niet – Dan maar auto dumpen en liften? – rode auto dumpen tussen rood zand valt niet op – Lift gevonden (zelfs met de auto) – andere wrakken ophalen – Kalgoorlie – Auto voor de garage – Slapen – Einde van James 007 – met de trein naar Perth – aardbeving – nieuwe campervan ophalen

De gecensureerde versie hierboven bevat niet alle mooie momenten, daarom voor de liefhebbers, (jullie allemaal dus) ;-) het hele verhaal.

Nadat we in Adelaide de supermarkt hadden leeggekocht om de Outback te overleven, en een ritje gemaakt hadden over het oude Formule 1 stratencircuit (welke eindigde toen we het rechte stuk opwilde) zette we koers richting de Outback. De Outback staat bekend om haar enorme droogte en hitte, Carleen wist dit al, maar wist niet dat we niets van dat alles zouden meemaken... Nee, als wij ergens komen, is het altijd anders. Dus, Nederlands weer in de Outback. Regen, regen, storm, bliksem, storm, nouja, Nederlands weer was er niets bij. Met de auto op naar de Kings Canyon en Uluru, hup de weg op, paar spetters. Bus reed wat zachtjes, dus we dachten, daar gaan we langs. Het viel ons wel op dat de weg er niet helemaal als asfalt uitzag toen we de bus passeerde: het leek de Rijn wel... Jazeker, James ging er aquaplannend overheen. Aangesloten achter de bus, dat tempo was misschien toch wel beter ;-).

De bordjes Floodway langs de weg kregen ineens betekenis, zou het dan iets met water te maken hebben? Jep, overal rivieren over de weg, de een nog dieper dan de andere... James 007 leren zwemmen en geslaagd voor z’n A-diploma, maar bij het behalen van z’n B ging ‘ie bijna koppie onder. Tsja, wat moet je doen als er tegenliggers aankomen midden in een Floodway? James 007 heeft zeker een uur lang met mokkende motor onze nieren wakker geschud. Maaarrrrrrrr: bestemming bereikt! Kings Canyon, prachtig gebied, lekker gewandeld met 35+ graden. Dus niet alleen regen.

’s Avonds pannenkoeken gebakken met onweer (een aanradertje), de storm bleef blijkbaar wat dagen langer hangen... Volgende dag vroeg op naar Kata Tjuta National Park (Uluru), en jawel, daar stond ook alles onder water, leuk! We mochten van geluk spreken, want weinig mensen zien die ene rots met dit weer (jaja, wij hadden stiekem toch liever GEEN Nederlands weer gehad). Zonsondergang + opgang + ondergang + opgang bekeken, naar de Olga’s geweest, groeten gedaan aan de vlinders en hagedissen, en plots stonden er KAMELEN op de weg?!? Huh?! Legendarische plaatjes geworden!

Na Uluru zijn we als de kamelen teruggereden door een groot deel van de Outback, 1000km op een dag, goed te doen (uhuh). Onderweg een mooie horror camping gezien met bewoonde douches, gaten in de grond bij Coober Pedy (Opaal mijnen), goede lokale verhalen van Aussies gehoord en zelfs foto’s van ’s werelds grootste Militaire oefenterrein in Woomera gezien!. De mooie anekdote aldaar van de campingeigenaar is hilarisch! In 2002 had het leger de toon gezet voor een limiet op het max. aantal ton op te blazen dynamiet. Ze hadden namelijk 70 ton dynamiet opgeblazen (de limiet werd daarna op 17 ton gezet).

Waarom? De glazen van de lokale supermarkt (70 km verderop) waren er allemaal uitgeblazen, en in omliggende dorpen honderden km’s verderop waren de noodalarmen afgegaan en alle mensen naar bunkers gebracht. Men dacht dat er een grote ramp gebeurd was. Maarrem, het leger was gewoon aan het spelen heheh...

Onze tocht voortgezet, en in 1,5 de Outback uitgereden (zonder bekeuringen hehehe), op naar Norsman (dachten we). Eenmaal op weg naar Norsman kregen we 30 km voor Kimba weer de nierbehandeling van James 007. Auto langs de weg geparkeerd en voordat we uitstapte stonden er al auto’s om ons te helpen, we love Australia!. James 007 weer aan de praat gekregen, en huppa op naar Kimba, afslag Garage... James 007 laten nakijken, niets gevonden. Dus, op naar Ceduna. Prachtig plaatsje en daar heerlijk van het strand genoten. Stefan z’n eerste indruk van de Aboriginals opgedaan, erg euh, bijzonder.

Volgende ochtend auto gestart, huh, olielampje aan? Even het peil checken dan... Nou, dat lag onder de auto! DUS... Snel hulp gekregen, was alleen de oliefilter zei men. Lift gekregen van onze buurman op de camping naar het dorp, nieuwe oliefilter gekocht en die met de buurman en campingeigenaar ingebouwd. Nieuwe olie erin, auto aan, en huh... alle olie weer op de grond. Auto nog een keer aangezet met motorklep open, en bleek dat de oliefilter heel even van het motorblok afklapte bij het starten, en vervolgens liep de olie er dus iedere keer uit... Dan maar de RACV (ANWB) bellen. Kwam een Gallier van een monteur aangereden (zonder gereedschap – goed voorbereid), en natuurlijk ging de auto zonder problemen aan. Hup, naar de garage. Nog een keer gekeken, niets aan de hand. Motor klonk wel wat zwaar, en raar zei ‘ie. Testritje gemaakt met de Gallier, zijn oordeel was: deze auto gaat het zeker niet redden tot Perth. Je kunt hem beter hier zien te verkopen aan een sloop, of dumpen... Slik.

Alle opties bekeken om de auto te dumpen in Ceduna, niets naar onze zin. Eerst terug naar de camping om de mensen te bedanken voor hun hulp. Stomverbaasd ook! Campingbaas kwam langs en gaf zijn idee over de situatie. “Take it as a part of the adventure, and see how it goes. The car might bring ya 15km’s far, as well as 500 km’s along the Nullabor”. Daar had ‘ie wel een goed punt! Dussss, wij de auto in. Hadden 22 uur te gaan tot aan Perth (2000 km), en gelijk 1000 km afgelegd. Toen heeeel even langs de 90 mile straight gestopt voor een powernap. Dus, de auto uitgezet. Oeps!

Volgende ochtend de auto starten om verder te rijden, helaas al het olie lag er weer onder. En wat moet je dan om 5 uur s’ochtends op een rustplaats in the middle of nothing? Juist! Wachten tot andere mensen wakker werden. Gelukkig zijn de mensen hier begaan met elkaar en kwam er hulp. Alle opties heroverwogen, een paar wannabee monteurs annex buren naar de auto gekeken, al het gereedschap bij elkaar gezocht, maar helaas, James 007 kregen ze niet aan de praat.

40 km teruggesleept door onze buurman van de rustplaats naar het dichtsbijzijnde roadhouse: Caigoona. De man die ons bracht, had zijn caravan afgekoppeld en zijn golfdag uitgesteld om ons te kunnen brengen. Supertof! In Caigoona hadden we meer kans om de auto te laten fixen, en ja we hebben geluk! De bazin van het roadhouse is toevallig in Norsman (een dorp zo’n 300 km verderop, haar opgebeld en zij nam een nieuwe oliefilter mee. Dat zou namelijk het probleem zijn volgens een van de wannabee monteurs. De beste man nog voor ons gecheckt bij een garage of we geen verkeerd type filter op de motor hadden, nope. Alleen het merk wat wij hadden zou niet goed zijn en over heel Australie dit soort problemen geven... ja er is hoop...

Een lange dag wachten (Road train van binnen gezien, thee gedronken met locals in hun tot huis omgetoverde bus, soep gekregen en 40 dollar van wat mensen in het Roadhouse. “We’ll look a bit after you” was de boodschap, lief!). De bazin was inmiddels gearriveerd! Vol verwachting draaide we de nieuwe oliefilter erop. Negatief, werkte niet. 3 keer is geen scheepsrecht op the Nullaboor. Helaas, geen redde meer aan. Dan de auto hier maar dumpen, duur geintje maarja niets meer aan te doen L. ’s Avonds tanden poetsen, slapen en klaarmaken voor een lange dag proberen te liften...

Maar toen: we liepen terug van het tandenpoetsen door het restaurant (i.p.v. buiten het gebouw om), want dat was warmer. Daar zaten Donny en Geoff, “ Car troubles?” vroeg Donny. Het hele verhaal uitgelegd. Wat een geluk!, eens in de twee jaar worden alle autowrakken opgehaald langs de kant van de weg (dat zijn er nogal wat). Dit was hun job, dus wij blij! Hoe groot is die kans?!

De volgende dag werd onze auto op hun trailer geladen en ons een lift aangeboden naar Kalgoorlie, zo‘n 500 km verderop (HELEMAAL GRATIS). Kwam goed uit want ons RACV lidmaatschap vergoedde wel 40 km slepen, kansloos! Geoff bleek een garage te runnen en bracht onze auto daar. (bleek ook een goede tourguide! hij heeft ons de grootste goudmijn ter wereld – de Superpit – laten zien. Heel indrukwekkend.

De dag daarop zou zijn broer bij z’n garage naar onze auto kijken. Helaas wat we al dachten de auto is niet meer te maken, de kosten voor reperatie waren duurder dan de auto.. even denken dat geld hebben we niet. Nog geprobeerd de auto aan een sloop te verkopen, maar daar konden geen auto’s meer bij... (can you believe it?) De beste sloopdirecteur haalt de auto waarschijnlijk volgende week op, want zo hoefde hij niets aan ons te betalen.. jaja goede grap. Die marketinggeintjes kennen we... Anyway hier dus het einde van James 007, geen avonturen meer voor hem en dag investering.

Nummerplaten ingeleverd bij de regering, auto uitgeschreven en geparkeerd voor de garage. Verkeerde sleutel in het stopcontact laten zitten, auto in de versnelling gezet en de handrem erop (oeps). Lastig met wegslepen zeg..., maar daar komt de kerel van de sloop vanzelf wel achter ;-). We zijn er klaar mee!!!!!!!!!!!!!!!!

Op naar het volgende avontuur... De trein naar Perth gepakt (superdelux, zitten nog meer televisies in dan de meeste elektronicazaken), onderweg twee films gekeken en op een half uur na een aardbeving gemist van 4.8 op de schaal van richter, wat een geluk, verder naar ongeveer hetzelfde landschap zitten kijken de hele rit... Via internet een campervan gehuurd, kunnen toch moeilijk gaan wandelen hier... Toch alles geregeld, kunnen in ieder geval weer verder...

In memoriamMargaretha Seyke van Norden-van Domselaar
1927-2010