Als een stel militairen kwamen we aan in Perth, te vol bepakt en bezakt. Één gelukje hadden we wel, tegenover het treinstation was een hostel, waar we nog konden verblijven ook! Na al onze spullen gedumpt te hebben zijn we Perth gaan verkennen. Een erg leuke stad; jawel met een echt shopping gedeelte!

Na twee dagen te hebben ontspannen, konden we eindelijk onze nieuwe aanwinst ophalen. Taxi van het hostel naar pickup plaats gepakt, en eenmaal aangekomen alles geregeld voor onze campervan (die ineens een stuk groter bleek te zijn dan welke we hadden besteld, BONUS! J). Het zat helaas niet echt mee, er moest ook nog een verzekering bij SLIK.. en of we nog even borg wilde betalen SLIKSLIK. Daar ging ons vakantiegeld over de balie... Na een volledige inspectie konden we “Q” op stap. De upgrade van James 007. Aangezien de mannen het bij de BOND company af laten weten gaan we nu voor de vrouwelijke versie namelijk UBQ 107 oftewel Undercover Bond Q 107!

Met Q Pete opgehaald (de roadtrainchauffeur van Caiguna). Met zijn drieën opweg gegaan naar Margret River. Maar niet voordat hij ons trakteerde op een heerlijke lunch. “Part of the deal” zoals hij dit noemde. Margret River staat bekend om haar heerlijke wijnerijen, mooie landschappen, bosgebieden en ruige kusten. Voordat we daar aankwamen hebben we eerst nog een overnachtingsstop gemaakt in Bunberry. Daar heeft Pete (tegen onze zin) een tweekamer bungalow gehuurd. Hij wilde niet dat we al in onze campervan gingen slapen en zéker niet dat wij meebetaalden (zo ging het overigens de rest van het weekend). We voelde ons toch wel een beetje opgelaten. Hoewel ons budget erg geslonken is wilde we niet dat alles voor ons betaald zou worden, zo zijn wij niet.

De volgende dag toch maar even de campervan laten uitlijnen, want hij ging vanzelf links de bocht om. Handig! Maar links rijden betekend natuurlijk niet alleen maar linkse bochten... ;-). Heerlijk om naar een garage te rijden zonder dat je zelf hoeft te betalen. Een uurtje later vervolgde we onze weg naar de wijnerijen. Met pijn in ons hart hebben we er héél veel voorbij moeten rijden. Niet normaal hoeveel wijnerijen dit gebied herbergd. Net een mierennest! De eerste wijnerij was een schot in de roos. Heerlijke wijnen, precies naar onze smaak! Pete zou Pete niet zijn als hij geen vier flessen wijn had meegenomen. “Tasty for with our diner” voegde hij er nog aan toe.

Nog even langs de ruwe kusten gereden, Kangoeroe’s en veel Herten gezien en op de terugweg toch nog maar een mooie wijnerij bezocht. Helaas de wijn was afschuwelijk. Net azijn in plaats van wijn, smaakte echt nergens naar. Stefan kon er smakelijk om lachen, hij was de “Skipper” (oftewel: de Bob), en zag niets anders dan gekke bekken... Ondanks onze vertrokken gezichten hebben we vriendelijk bedankt en zijn we met een glimlach weg gelopen. Zo zijn we dan ook wel weer. Daarna terug gereden naar Perth en een heerlijk wijntje gedronken in het depot (basisstation van de roadtrains waar Pete mee rijdt). Ook wel bekend als Pete z’n tweede huis.

Toen kwam het er een einde aan het zorgeloze weekend, Pete meer dan vriendelijk bedankt voor alles en stomverbaasd waren we toen hij de overgebleven flessen wijn in onze handen drukte. “Voor onderweg, kunnen jullie lekker genieten”. Nu was het toch echt tijd om onze financiele situatie goed te gaan bekijken. Na heel, heel, heul veel rekenwerk, kwamen we erachter dat we ongeveer alle tours die we wilde doen moesten skippen, niet meer op campings moesten gaan staan en in dieët inzetten (2 maaltijden per dag i.p.v. 3) om het financieel te redden. Ouch... Even een ommekeer in onze vakantie dus. Rot James 007... Nog maar meer rekenen dan... Gelukkig hebben we toch een paar tours kunnen incalculeren in de begroting. Met deze nieuwe informatie ging onze nieuwe levenstyle van start. LOW-budget vakantie. Maar hè, we zitten nog steeds in Australië!! :-)

Via Jurrien Bay, zijn we naar Geraldton gereden, waar we Angelika en Achim tegenkwamen. Een Duits koppel dat we in Nieuw-Zeeland hebben ontmoet. Per toeval kwamen we ze tegen bij de bibliotheek en besloten met zijn vieren er een gezellige avond van te maken op een gratis rustplaats langs de snelweg.

Na Geraldton (waar we een aantal dagen hebben rondgehangen), zijn we doorgereden naar Shark Bay. Daar hebben we de oudste vorm van leven ter wereld aanschouwd namelijk: Stromatolitus. Gelopen over Shell Beach, een strand met geen zand maar alléén maar schelpen. Onszelf verbaasd over Little Lagoon, wat zo mooi turquoise is dat je je eigen ogen niet geloofd. Kippevel momentjes. De dag erop naar Monkey Mia gereden, het resort in Shark Bay. En in dit paradijs een van onze vakantie-hoogtepunten tot dusver beleefd: het voeren van wilde Indian Pacific Bottlenose Dolphins. Prachtig, echt wàt een belevenis! De rest van de dag bestond uit snorkelen, in zeewater waar je ook daadwerkelijk iets kunt zien! Daaaaaaaag Hollandse stranden ;-).

Coral Bay was de volgende stop. Je gelooft het of niet maar de paradijsjes overtreffen elkaar.
Hier heerlijk gesnorkeld en het leven onder water goed bestudeerd. De vissen van meer dan 30cm zwemmen je al voorbij als je tot aan je knieën in het water staat. Geen snorkel voor nodig! Ook hier weer een gratis koude douche gevonden (wij blij en opgefrist!). Het snorkelen hier was pas het topje van de ijsberg, het 260km lange Ningaloo Reef zou alleen maar mooier en toegankelijker worden...

Koers naar Exmouth, een lange rit met veel (in Stefan-en-Carleen-taal) kangoeraamtes (iets wat ooit een Kangoeroe geweest moet zijn...), een kangoeluk (Lucky Kangoeroe die op tijd begreep dat een auto “AUW” zou gaan doen) en een paar verse kangoeroadkills (do we need to explain this?...) langs de weg waren we aangekomen bij onze bestemming. Hier weer de tourist uitgehangen en het informatie centrum bezocht. Daar één Walvishaai-tour geboekt voor Stefan (LOW-budget, geen geld voor twee L).

Daarover later meer, eerst zijn we nog even samen gaan genieten van het mooie Cape Range National Park (het park dat waarlangs het verbluffende Ningaloo Reef ligt). Je kunt hier létterlijk vanaf het strand het rif binnenwandelen. Vele malen toegankelijker dus dan zijn Oostelijke broer: het Great Barrier Reef. Twee heerlijke dagen gehad, met veel, heel veel snorkelavontuur. Mooie vissen, nog mooier koraal, een brandende zon en het pronkstuk: samen een zeeschildpad achterna zwemmen.

Stefan had zich er lang op verheugd en eindelijk was het dan zover, snorkelen met een walvishaai! Terwijl Carleen lekker aan het bruinen was bij het zwembad, werden wij ergens in de oceaan in het water gedumpt voor onze proefduik. Nog verbaasd over hoe helder en blauw het water was, kwam de volgende verrassing: vijf rif haaien die onder ons zwommen. Koel! Daarna terug op de boot werd ons programma iets omgegooid, het spottervliegtuigje had de eerste walvishaai al gespot! De boot zette dus koers die kant op.

Na nog meer uitleg over de “Code of Conduct” (de afspraken die het Australische Ministerie gemaakt heeft omtrent het zwemmen met Walvishaaien) mochten het water in voor onze eerste ontmoeting met de grootste vis in de oceaan: de Walvishaai!. Dat deze grootste vis in de oceaan niet echt een gevaar voor de mensheid is blijkt wel: hij eet namelijk alleen maar plankton (hele kleine visjes, krabbetjes etc.)... Niet bepaald beangstigend dus...

Nadat onze spotter (noem het een groepsleider) het water in was gesprongen en de Walvishaai gespot had, riep de Tourleider dat onze groep het water in mocht! EIN-DE-LIJK! Ben onderweg naar hem toe Pieter van de Hoogenband flipperend voorbijgegaan en kwam als eerste bij onze spotter aan. Zo’n 10 meter onder ons zwom de Walvishaai, prachtig! Het was alleen van korte duur... onze vriend zag ons en dook naar onbekende diepte (de enige verdediging die de Walvishaai heeft tegen dingen die in zijn ogen bedreigingen zijn). En weg was ‘ie... Niemand anders had ‘m gezien, muhaha!

Terug aan boord werd ons verteld dat de volgende Walvishaai al gespot was, een van zo’n 3,5 meter. Hop die kant op, en heerlijk mee gesnorkeld. Onbetaalbare momentjes! Deze kleine rakker was wel geïnteresseerd in ons en bleef rondjes om ons heenzwemmen (da’s pas makkelijk!). Na een uur was onze tijd met deze Walvishaai op, en gingen we richting de volgende: een van 6,5 meter! Potjandikkie, wat zijn het ge-wel-dige beesten om te zien zeg! Heerlijk rustig zwemmend door het water, plankton etend, en zich absoluut niet storend aan onze aanwezigheid. Een geweldige dag!

Daarna nog vrij mogen snorkelen in het rif, paar haaien gezien, mantaray’s en zelfs nog twee zeeschildpadden. Jazeker, het Ningaloo Reef raad ik aan iedereen aan! Wat heb je nodig om het mooiste onderwaterleven te zien? Één snorkelset (eventueel flippers) en een paar benen. Klaar en genieten maar!

Na Exmouth zijn we volgas doorgereden richting Broome, een prachtig plaatsje langs de Indische Oceaan. Helaas konden we het “Eighty Mile Beach” niet bereiken met onze Q. Hier genoten van het mooie stadje, de Boab bomen, een Matso’s “Chango Beer”, wedges en een vreugdedansje of 10 gemaakt bij het zien van de benzineprijzen! Er waren weer redelijk betaalbare prijzen, dus voor Q goedkoper: REIZEN!

We gaan nu op naar de Nationale Parken Kakadu en Litchfield, daarna koers naar Queensland! Op naar de bewoonde wereld! Nogmaals bedankt voor alle leuke, originele en lieve reacties, we genieten er iedere keer weer van, heel, heel tof!