Als je reist maak je kilometers, dat is een ding wat als een paal boven water staat. Sinds ons vorige bericht hebben we zo’n kleine 6000 kilometer afgelegd. Jawel, reizen in Australie vergt tijd! Maar niet zoveel tijd als sommige mensen claimen. We hebben namelijk bewezen dat je met twee ‘coureurs’ en een gemiddelde snelheid van zo’n 85 a 90 kilometer per uur, in 2 dagen tijd makkelijk 2000 kilometer kan afleggen. Goed, dat we er 26 uur over deden geeft aan dat we misschien nog wel ietsjes sneller hadden kunnen rijden ;-)...

Kakadu National Park was een geweldige ervaring! Ondanks destrubbelingenmet het budget en onze verleiding om toch een tour te boeken werden we verrast door een externe hulplijn. Het bleek niet mogelijk om de meeste touristische attracties als de Jim Jim Falls en Yellow River te bezoeken, waarom? Omdat alles nog blank stond, floodways (die kennen we nog). De wegen waren even tijdelijk rivieren. Prachtig voor ons, nu hoefden we geen kosten te maken voor een tour, en gewoon met onze eigen tweewielaangedreven (i.p.v. 4WD) op pad. Geweldige zonsondergang gezien bij Ubirr (een plek waar een deel van Crocodile Dundee opgenomen schijnt te zijn - als ware kenners herkende we dit natuurlijk gelijk, NOT). Misschien toch een keer de film gaan kijken...

Een door ons overreden slang, bewonderde leguanen, bosbrandjes, floodways en Aboriginals verder, was Kakadu weer achter ons, en zetten we koers richting Litchfield National Park. Maarrrrr, plots doemde daar de bordjes ‘Crocodile Jumping Cruise’ op, verleidelijk! We konden er niets aan doen, maar onze U’ll Be Q nam de afslag al voordat we het zelf doorhadden. Een pluspuntje, na het boeken van de cruise mochten we gratis koffie en thee! DUS: beide een bakkie of 3 op. Stelletje Nederlanders dat we zijn..

De tour kreeg een prachtige wending, alle waarschuwingen over niet teveel over de railing hangen respijt, hadden we een bijna-kamikaze-medetourganger aan boord. Tijdens het spotten van een nestje jonge Krokodillen (waarbij de moeder ons waakzaam aan bleef staren) viel aan de andere kant van de boot de fotocamera van onze bijna-kamikaze-medetourganger overboord. Voordat iedereen het zich realiseerde, stond hij al met een been overboord om z’n camera te pakken... Het is dat de tourguides er gelijk op af sprongen, maar anders hadden de Krokodillen niet alleen Buffel te eten gehad... Sommige mensen.

Na al deze spanning was het tijd om wederom te relaxen. En waar kun je dat beter doen dan in Litchfield National Park? Wisten wij ook niet, dus dit werd onze bestemming! Litchfield is een prachtig park met veel watervalletjes, riviertjes en meertjes, het mooiste van allemaal is dat je in bijna allemaal kunt zwemmen! Jazeker, gratis zwembaden inclusief vissen (die af en toe in je benen proberen te happen, grappig!), overweldigend uitzicht en lichtelijke stroming. U begrijpt het al: wij hebben het er even van genomen... Zelfs nog een kleine Wallabi gezien, zulke mooie beestjes!

Na al dit mooie geweld kwam onze we-willen-in-2-dagen-2000-kilometer-bekijken-tocht eraan. Huppakee, zo sta je van midden Australie (Katherine) ineens aan de oostkust (Townsville). Lekker douchen, hapje eten en de volgende dag op richting de Noord-Oostkust: Mission Beach.

De rit naar Mission Beach was eveneens prachtig, we moeten eerlijk toegeven dat naast de Westkust van Australie, het Noord-Oostelijke deel met regenwouden, moerassen en bergen erg indrukwekkend is. Evenals Mission Beach, dit is een van de stranden in de regio van Cairns waar het regenwoud tot aan het strand loopt. Heel onwerkelijk gezicht, en zeker de moeite waard om een gezien te hebben!

In de Mission Beach regio hebben we ook moeten lachen om alle borden langs de weg. Australiers maken werkelijk overal verkeersborden voor (pas op blinde voetgangers, overstekende senioren etc. etc.) en: be Cass-O-Wary. Wat slaat op de zeldzame Cassowary’s, een soort struisvogels met mooie blauwe koppen die met uitsterven bedreigd worden.

Alle toeristen-informatie punten spraken vol bewondering over de Cassowary’s, en dat ze zo zeldzaam waren en een belangijke functie hadden in het behouden van het regenwoud. Enige wat wij (en bijna alle andere toeristen in de regio) hoopte was: een Cassowary spotten...

Enfin, nog geen gezien natuurlijk, dus volgende dag op naar de Wallaman Falls, de hoogste waterval van Australie (met een val van zo’n 280 meter). Mooie slinger-bergpas-rit naar het lookout punt gemaakt, en terwijl we reden zeiden we nog: “Deze trip zou toch helemaal compleet zijn als we ook die gekke Cassowary’s zouden zien”. Ik weet niet of dit de manier is om ze net als bij de Chinese afhaal te bestellen, maar twee bochten verder stonden er midden op de weg: jawel, 2 Cassowary’s. Helemaal voor ons alleen! Can you believe it? (zie foto’s Wallaman Falls).

Boven bij de Wallaman Falls gewandeld en van het uitzicht genoten. Carleen zei nog: “Je zou toch wel gek zijn als je hier vanaf zou basejumpen zeg” (voor diegene die niet weten wat basejumpen is: dat is met een parachute ergens vanaf springen voor de kick). Kleine 5 dagen later op de radio: “A Basejumper has been killed trying to jump off Australia’s biggest falls, the Wallaman Falls”. Bizar.

Tot zover het Noord-oosten van Australie, het werd tijd om weer richting het Zuid-oosten te zetten: Arlie Beach. Deze kustplaats staat bekend om de Whitsunday Eilanden groep (zo’n 74 exotische eilandjes). Hier hebben we een mooie “3 Islands cruise” geboekt welke ons naar Hook Island (om te snorkelen), Whitheaven Beach (langste en witste strand ooit gezien) en Daydream Island (Compleet resort op het eiland) bracht. Geweldige dag gehad! Tijdens het snorkelen aten de vissen de stukjes brood gewoon uit m’n handen (envergistezich soms), op Whitheaven beach zitten genieten van het weer, en op Daydream Islandkangoeroes, koraal en de bar-in-het-zwembad bekeken. Heerlijke dag!

Daarna tijd om door te reizen richting Mackay. Eenmaal daar aangekomengeïnformeerdvoor tripjes naar het Great Barrier Reef. Bleek dat de beste trips vanuit Arlie Beach gingen (zo’n 200 km terug). Euh.. shit! En eigenlijk paste het niet in ons budget. Omdat we beide behoorlijk baalde dat we er misschien niet heen zouden kunnen zijn we teruggereden naar de toeristeninformatie. Bleek dat ze een 2e person voor de halve prijs actie hadden. Je raad het al, we hebben besloten om toch maar gewoon te boeken omdat we hier anders heel erg lang spijt van zouden hebben… Dus: 200 km teruggereden.

Bleek een schot in de roos, er was slecht weer voorspeld, toen weer goed, toen weer minder, uiteindelijk: perfect weer! De boot was bijna leeg (44 passagiers, capaciteit 350!). En het personeel bestempelde dit als de “mooiste dag van het jaar tot dusver”. Lucky us! Wederom wegens ons dieet zoveel mogelijk gegeten van alles wat we op de tour kregen, jammie jammie! Een hele dag op een pontoon in het water gelegen waar we vanaf konden glijden door de glijbaan, snorkelen, met boten over het rif varen etc. etc. Beide ge-wel-dig blij dat we dit toch gedaan hebben.

Tijdens het nagenieten van al het moois wat we gezien hebben bracht de snelweg ons bij Hervey Bay. De plek om naar het werelderfgoed eiland: Fraser Island te gaan. Ook hier weer het gepuzzel met ons budget. Beide nog een keer de auto vervloekt bij het zien van de prijzen, en uiteindelijk besloten om toch niet de eendaagse, maar de tweedaagse tour te doen. De eendaagse tour zou een soort: “Hier links zie je dit, kijk even 3 minuten”, “Jongens, de 3 minuten zijn al om, we moeten verder”, “Sorry, het laatste kunnen we niet bezoeken want de Ferry terug naar land missen we anders” worden. Daar hadden we geen zin in.

De tweedaagse tour bracht ons in een iets rustiger (maar alsnog vrij strak schema), naar veel van het moois op Fraser Island. Van Eli Creek naar Indian Head, verschillende grote meren om in te zwemmen en mooie bomen en bospaden. Weerzinwekkende zonsonder- en opgang gezien. Dingo’s die Carleen achtervolgde, grote vissen, schildpadden, te veel om op te noemen vogels en dolfijnen gespot! Een van de leukste dingen was ook nog ons avondmaal. Of, het zelf het voorgerecht van het strand halen voor het avondmaal. Midden op het 75mile strand stopte onze tourguide Simon de auto en vertelde ons allemaal om schelpen uit de grond te graven. Ze waren makkelijk te herkennen, je zag kleine ronde zandkringen waaronder ze zich verstopte. Die hebben we ’s avonds heerlijk opgegeten! Heerlijke ervaring, maar wel echt de allerlaatste tour zo ongeveer...

Onze laatste dagen in Australie komen er inmiddels aan, Sunshine Coast, Brisbane, de Gold Coast, Byron Bay, Coffs Harbour, Gosford en Sydney staan nog op het programma, daarna richting Azie! Zijn erg benieuwd!

Ook zijn we benieuwd naar de reacties op onze foto’s... waarom? Surprise! ;-)